zaterdag 6 juli 2013

Andere blogs.....


Van de week moest ik voor mijn werk even naar Voorschoten. Een paar deuren nakijken, omdat deze niet goed sloten. Prima en nadat ik de bewoner had gebeld stond de afspraak. Donderdagochtend om 8.00 uur zou ik er zijn en hij zou ervoor zorgen dat zijn vriendin aanwezig zou zijn. Was ruim op tijd dus moest even wachten.  Terwijl ik precies in het opgaande zonnetje keek vulde ik mijn tijd met het luisteren naar 3fm. Op dat soort momenten laat ik alles even los en laat mijn gedachten dan gewoon even de vrije loop gaan. Alles komt aan bod, de gezinssituatie, werk, vrienden enz enz enz.

Vervolgens parkeert er verderop een zwarte auto en er stapt een jonge dame uit. Na wat geklungel was ze er klaar voor en stak gewapend met een soort van boodschappenkarretje de straat over terwijl er een veel te grote ketting om haar nek bungelde. Ik dacht nog, zo’n leuke griet maar met zo’n rare ketting, die spoort niet. Ter hoogte van mijn bus roept ze dat zij op nummer 25 woont. Heb ik weer dacht ik nog, maar toen ik haar een hand gaf sloeg me hart 30 keer over. Dat boodschappenkarretje was haar zuurstofapparaat en die vreemde ketting was een zuurstofslang. Kut dacht ik nog. Er is hier iets niet goed in de haak. Terwijl zij de deur opendeed moest ik zo erg aan Fleur denken, want de ademhaling die ik hoorde leek wel een kopie. Phoehee help help wat nu, wat moet ik doen, wat moet zeggen…hoe pak ik dit nu aan???? Joost, stomme lul dacht ik nog, doe nou eens normaal, want dat moesten de mensen ook bij jou meisje doen. Zo gezegd, zo gedaan.

Terwijl zij zat bij te komen van haar inspanning heb ik alle deuren even nagekeken. Tijdens een bakkie kom je toch met elkaar in gesprek en weet uit eigen ervaring dat ik niet om de pap moet heen draaien. Ik vroeg waarom daarom recht op de man of waarom ze aan de zuurstof zat en wat er met haar aan de hand was. Ik zag dat ze het waardeerde dat ik dat zomaar vroeg en met mijn volle aandacht luisterde ik naar haar verhaal.

Ze was 33 jaar en heeft een taaislijmziekte. Ze was 3 maanden oud toen ze daarachter kwamen en ze loopt haar hele leven al te slepen met dat zuurstofgebeuren. Op dit moment ging het niet echt lekker, de trap op en af kon ze niet meer  en het gebruik van een rolstoel  was geen overbodige luxe. Ze was beetje bij beetje aan aftakelen en alleen een nieuwe donerlong zou haar nog kunnen helpen. Maar ja, daar lag nu net het probleem. In woorden wil iedereen wel doner worden en na hun dood iets afstaan, maar als het erop aan komt dan kruipen de meeste toch wel terug in hun schulpje. Erg??? Nee, ik doe er net zo hard aan mee, maar zo’n gesprek zet je wel even aan denken.

Maar goed, na 10 minuten babbelen was het wel weer goed. Heb me spulletjes bij elkaar geraapt en ging vervolgens naar de volgende klant. In de auto richting de  Den Haag dacht ik nog even terug aan het bezoekje van de klemmende deuren. 33 jaar oud en wachten tot iemand zich te pletter rijd om vervolgens die long hopelijk te krijgen. Klinkt hard, maar het is wel de realitieit.

Het was even vreemd om zo geconfronteerd te worden maar het was ook niet erg. Ik zoek dit soort ellende nu even niet op, maar komt het op mijn pad dan is het ok.  Het antwoord op de vraag van Sonja Ogier, reactie vorige blog, is dus nee. Wij lezen op dit moment geen blogs, want daar heb we op dit moment nog even geen zin in. We hebben het wel gedaan bij gemiddeld 10 gezinnen, maar ondertussen zijn bijna alle ouders ermee gestopt.  Dat ze stoppen begrijp ik als de beste, want om nu elke dag iets op te schrijven over de dagelijks sleur van het leven valt niet mee.
Wat wij wel doen en proberen is contact te houden met een aantal lotgenoten. Sommige zien we op facebook voorbij komen, met de een  whatuppen we, soms bellen we en eens in de zoveel tijd zien we elkaar ook live.

Zo en nu kap ik, iedereen veel plezier in de zon en geniet er een beetje van, want voordat we het weten is die gele knakker weer verdwenen. Welterusten en tot over 1,2 of 3 weken.

 

4 opmerkingen:

  1. Hoi Joost,
    toch weer een kippevelverhaal.......
    Zo zit je ineens weer in een anders verhaal.Gewoon door het werk wat je doet.
    Vind het mooi,hoe je het zo eerlijk beschrijft,en geloof me,dat is echt niet iedereen gegeven,en zeker voor een man!
    Heel bijzonder(of je wilt of niet)
    Geniet van de zon!(diana onbekende bloglezer)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. en het is fijn om elkaar zo nu en dan te zien x esmee

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lieve mensen,
    hoe was de feestelijke jaarafsluiting gisteren, op de school van ROOS ?
    We zijn benieuwd??
    Groeten (Diana onbekende bloglezer)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Joost, dankjewel voor je antwoord. Ha, sta ik ineens met mijn naam in je blog. Hartelijke groeten,

    BeantwoordenVerwijderen